Skip navigation

Category Archives: tv

Keek u ook elke maandagavond naar “De school van Lukaku” op één? Dan moet u wel, net zoals mij, fan geworden zijn van dit Woestijnvisprogramma.

Of keek u liever naar wanhopige boeren die wanhopig op zoek gaan naar een minstens even wanhopige vrouw? Dan weet u niet wat u gemist hebt! Of toch, want ik ga het u vertellen.

De school waar het over gaat is het Sint-Guido Instituut in Brussel,  waar onder andere de beloften van voetbalclub Anderlecht les volgen. Zonder te willen afwijken, heb ik u al verteld hoe weinig ik van sport moet hebben? Alleen al van het kijken naar sport, krijg ik plaatsvervangende spierpijn. Een programma over een voetballer kan me dan ook gestolen worden. Dat was meteen mijn reden om niet naar “De school van Lukaku” te kijken.

Maar mijn nieuwsgierigheid nam de bovenhand, en gelukkig maar want vanaf de eerste aflevering was ik verkocht. Niet alleen aan Lukaku, maar aan zijn hele multiculturele klas. In de krant las ik dat net dat multiculturele aspect veel mensen deed afhaken. Een Brusselse school met hoofdzakelijk allochtone leerlingen is blijkbaar weinig herkenbaar voor sommigen. Nochtans woon ik niet in Brussel, ga ik niet meer naar school en kom ik weinig in contact met allochtonen. Zijn het trouwens nog wel allochtonen als ze hier geboren zijn, even goed Nederlands of Frans spreken als wij, en een Belgische identiteitskaart hebben?

Af en toe kan het deugd doen eens verder te kijken dan de eigen Vlaamse cultuur, vandaar dat ik ook sporadisch eens een tapasrestaurant frequenteer of – als ik echt wild wil doen – een Thais restaurant. “De school van Lukaku” is op dat vlak verrijkend en grensverleggend. De meningen die afkomstig zijn uit heel verschillende culturen worden op zo’n oprechte manier gebracht dat je alleen respect kan voelen.

Respect voor de medeleerlingen van Lukaku. Ik denk niet dat ik al zo mondig was op diezelfde leeftijd, of dat ik al zo’n heldere kijk had op de wereld. In alle eerlijkheid en soms ook naïviteit komen ze op voor hun mening. En dat ontroert.

Respect voor de leerkrachten. Als ik zo’n leerkrachten had gehad, dan… was er niet veel veranderd, maar dan waren het tenminste interessante lessen geweest! Vooral die ene lerares die hun antwoorden steeds in vraag stelde, om zo meer tot de essentie te komen.

En respect voor Lukaku zelf. Ik kende hem enkel van naam voor de reeks. Maar nu zag ik hem zelfzeker en tegelijk ook onzeker, vechtend voor zijn droom om een grote voetballer te worden, maar tegelijk vechtend voor zijn diploma. De beelden van Romelu’s dagelijkse realiteit bij Anderlecht, perfect gemonteerd tussen de beelden van de dagelijkse realiteit van zijn medeleerlingen, maakten dat contrast nog duidelijker.

Per aflevering werd 1 thema uitgelicht. Geen chronologisch verhaaltje over Jan die Mieke leert kennen, en hoe het verder gaat. Nee, 1 centraal thema per aflevering, zoals racisme, geloof, toekomst en werkzekerheid. Allemaal thema’s die niet alleen bij allochtonen leven, en daarom dus herkenbaar zijn voor iedereen. Maar het wordt niet makkelijk verteld, er is geen reporter à la Jambers die duiding geeft of die oordeelt over de gegeven meningen. Dat moet u zelf doen.

Ik hou dan ook van het soort televisie zoals het gebracht wordt in “De school van Lukaku”.  Eerlijk, oprecht, ontroerend.  Je leeft mee met deze jongeren, gaat mee in hun gedachten en leert respect opbrengen voor meningen die je daarom niet deelt. Maar is dat niet net het mooie aan dit programma? Er worden zoveel meningen gegeven, dat je je eigen mening in vraag stelt. Waarom denken zij er zo over, waarom denk ik er zo over? Niet evident op maandagavond, zeker als u naar het licht verteerbare “Boer zkt vrouw” kan kijken.

Niet gekeken? Dan krijgt u komende maandag nog een laatste kans. Die u niet mag missen! Geef het een kans, dit programma is uw kostbare tijd en aandacht meer dan waard. Geef het een kans, en stel vooral uw eigen idealen en ideeën in vraag. Want zijn allochtonen daartoe ook niet verplicht in onze samenleving?

Brusselse school met hoofdzakelijk allochtone leerlingen is blijkbaar weinig toegankelijk of herkenbaar voor sommigen. Nochtans woon ik niet in Brussel, ga ik niet meer naar school en kom ik weinig in contact met allochtonen. Zijn het trouwens nog wel allochtonen als ze hier geboren zijn, meer het Nederlandse of Franse dialect spreken dan ons, en een Belgische identiteitskaart hebben? Staat het niet in de christelijke waarden beschreven om open te staan voor andere culturen? Vinden we het niet boeiend om eens binnen te kijken bij de allochtone gemeenschap, veilig vanuit onze zetel? Om ons daarna uiteraard druk te maken over de nog steeds heersende vooroordelen die leven bij onze gekleurde medemens?
Ik hou van televisie zoals het gebracht wordt in De school van Lukaku. Eerlijk, oprecht, ontroerend. Je leeft mee met deze jongeren, gaat mee in hun gedachten en leert respect opbrengen voor meningen die je daarom niet deelt. Maar is dat niet net het mooie aan dit programma? Er worden zoveel meningen gegeven over een bepaald thema, dat je je eigen mening in vraag stelt.
Advertenties

En dan komt er bij menig man de fantasie boven…

Uitslovers. Vooral die laatste die probeert origineel uit de hoek te komen.

Zo’n afgezaagd antwoord doet me dan weer denken aan het vtm-programma Blind Date, waarin de potentiële dates zich van hun beste kant wilden laten zien door vooraf gerepeteerde antwoorden te geven. Bedoeling was waarschijnlijk uit te blinken in originialiteit en spitsvondigheid, resultaat was meestal plaatsvervangende schaamte.

Enkele memorabele momenten op een rijtje:

Hebben jullie ook al gekeken naar het nieuwe VT4-programma Rekening in het rood? Vorige week ging het over een koppel dat meer dan € 60.000 schulden bleek te hebben. Dat kon ook bijna niet anders, aangezien de vrouw des huizes gemakkelijk € 800 uitgaf aan speelgoed in 1 keer. En dan waren de kinderen daar nog niet eens blij mee. “Zijn er nog cadeautjes, mama?” Rekeningen bekeek het koppel niet, die belandden gewoon allemaal ongeopend in dozen.

VT4 programma Rekening in het rood

Na wat nuttige aanwijzingen waarop bespaard kon worden, dacht het koppel dat ze wel konden verhuizen naar een villa die hun per maand € 300 aan huur méér zou kosten. Daar leek het dan ook even de verkeerde kant op te gaan. Maar eind goed, al goed: op het einde van het programma was de vrouw er zelfs fier op dat ze gierig was geworden! Maar wel pas nadat het koppel eerst anderhalf uur door gans Vlaanderen werd uitgelachen om het gat in hun hand.

Deze week mocht een koppel met meer dan €150.000 schulden opdraven in het realityprogramma. Ze hadden hun hele leven lang alles op krediet gekocht, van stofzuiger tot tv, van wasmachine tot meubels, en daardoor kwam er elk jaar nog eens € 25.000 schulden bij. De laatste aanwinst was een gsm van ongeveer € 500. Voor hen was het belangrijk dat de buitenwereld kon zien dat ze er een bepaalde standaard op nahielden, met een Audi als statussymbool voor de deur. Uiteraard met witleren zetels, want dat zagen ze zo graag. Iets later in het programma horen we mevrouw verkondigen dat ze haar Audi no way wil inleveren voor een Skoda, waarbij ze “Skoda” uitsprak alsof ze er een besmetting door zou oplopen.

Het eerste deel van het programma is uitlachtelevisie, niet meer dan dat. De opgevoerde koppels worden belachelijk gemaakt, met als resultaat dat je als kijker in je zetel zit te roepen hoe dwaas ze niet bezig zijn. “Denk toch 2 keer na!

Daarna komt het leerrijke deel van het programma: insert mental coach (daar schreef ik eerst couch) Greet en financieel adviseur meester Elfri De Neve. Als je op zijn site kijkt, zie je een jonge en dunne versie van hoe hij er nu op tv uitziet – bijna onherkenbaar. Maar ik dwaal af. Met de coaches komt er een bezwerend vingertje in het spel. “Je mag niet meer uitgeven dan je verdient.” “Koop niet op krediet.” “Geef geen geld uit dat je niet hebt.” “Koop niets wat niet noodzakelijk is.” Hierbij richten ze zich frontaal naar de camera, alsof ze ons als kijker duidelijk willen maken dat de tips ook voor ons gelden. Ergens deed dit onderdeel me denken aan de preek van een priester, en daar willen we dezer dagen niet te vaak aan herinnerd worden, dacht ik zo.

Eigenlijk is alleen het eerste deel van het programma entertainend, het tweede deel is een pak minder interessant. Leerrijk zou ik het programma dan ook niet bepaald noemen, want er worden geen tips gegeven die ik zelf niet had kunnen bedenken. Ik vermoed dat VT4 met dit programma feelgood tv wil brengen, je moet je als kijker slimmer en beter voelen dan de arme (in de 2 betekenissen) koppels die niet met geld kunnen omgaan. En dat lukt wel een beetje, als je het gênante gevoel van je kan afzetten dat de koppels te kijk worden gezet. Wat die mensen trouwens bezielt om met hun schulden op tv te komen, vraag het mij niet. Als ik schulden zou hebben, zou ik dat nooit op de televisie willen vertellen. Maar langs de andere kant zou ik dan ook nooit iets op televisie willen vertellen, verlegen als ik ben.

Voor mij is dit dan ook meer uitlachtelevisie dan reality tv. Ja, het is realiteit dat er mensen zijn met schulden. Maar hier wordt ook geprofiteerd van een ander zijn miserie, en dat heeft iets pervers, want je kijkt ergens binnen waar je niet binnen wil kijken. Het kan geen kwaad mensen met schulden eens goed wakker te schudden en hen de waarde van geld te leren kennen, maar moet dit werkelijk op tv getoond worden? Voor mij hoeft het alleszins niet, ik heb het wel gehad na 2 afleveringen. Al ga ik misschien niet kunnen weerstaan om het eerste deel van de volgende afleveringen mee te pikken. Lekker pervers van mij.

Weten hoe je met geld moet omgaan, is alleszins makkelijker dan het ook doen. Dus als positieve les uit dit programma kunnen we meenemen dat tweemaal nadenken voor je iets koopt, beter is dan helemaal niet nadenken en gewoon alles kopen wat je wil.

Ahnee wacht. Ik wist dat al.

Van vlees en bloed

Van vlees en bloed

Deze week naar Van vlees en bloed gekeken op één? Zoals 1.767.316 andere kijkers? Ik ook, al weet ik niet goed wat ik ervan moet vinden. Iedereen is er blijkbaar zot van, gezien weeral de vele Facebook-groepjes. De hype ontgaat mij een beetje, een gevoel dat ik wel vaker heb. Misschien ook omdat ik nog maar één volledige aflevering gezien heb van de serie. En misschien omdat ik niet vanaf het begin aan het volgen ben. Maar ik ben er niet zo wild van. Het is niet slecht, maar ook niet heel goed. Het is niet saai, maar ook niet geheel onvoorspelbaar. Het is soms een beetje grappig, maar dan met een trieste ondertoon. En eigenlijk is het vooral dat tragikomische waar ik het niet helemaal op begrepen heb. Het is wel een verademing om niet dezelfde soapacteurs te zien opdraven die we al overal zien. En trouwens: moemoe wordt toch gewoon gespeeld door Jan Deceleir zelf, toch?

Kortom, ik zal wel kijken als het toevallig opstaat, maar het hoeft niet. En ik zal er al helemaal niet voor thuisblijven, al doe ik dat voor geen enkel tv-programma. Dat is dan meteen ook de reden waarom ik niet graag series volg op tv: als de serie te goed is, wil ik ervoor thuisblijven. En daarvoor hoeft de serie soms niet eens héél goed te zijn. Soms wil ik gewoon weten hoe het verder loopt, zonder dat de serie mij echt wat kan schelen. Familie en Thuis zijn daar mooie voorbeelden van. Vroeger (en dan spreek ik over meer dan 10 jaar geleden) volgde ik Familie, meer uit gewoonte dan uit interesse. Bij hoeveel van de kijkers zou dat het geval zijn?

Ach geef mij dan maar de dvd-box, dan kan ik tenminste kijken wanneer ik wil. En ja, dat is de reden dat ik zoveel dvd’s heb liggen. Ik ben trouwens wel benieuwd hoe het zal aflopen met de slagersfamilie, maar toch niet zó erg dat ik ernaar ga kijken. Jullie mogen mij komen vertellen hoe het verder loopt, deal? 😉

Het was lang geleden dat ik nog zo uitkeek naar een tv-programma. Buiten Prison Break dan, maar daar hebben we zondag ook de seizoensfinale van gezien. Daar wil ik niet teveel meer over nadenken dus, want dat duurt nog wel een tijdje voor dat vervolg te bewonderen zal zijn op de Vlaamse televisie.

Mijn restaurant is schitterende televisie. Het concept is bij iedereen wel bekend waarschijnlijk. Anders nog even in een notedop: 5 duo’s strijden in 5 Vlaamse steden voor hun eigen restaurant. Het winnende duo krijgt van VTM inboedel en het eerste jaar huur terugbetaald.

alle kandidaten van Mijn Restaurant

Het eerste duo is ondertussen reeds afgevallen, dat waren Kris & Angelo (uiterst rechts op de foto) uit Gent met hun ‘De Charlekijn’. Al doet hun site vermoeden dat ze hun restaurant toch gaan verderzetten. Nu blijven er nog over (van links naar rechts): Micheline & Jelle (restaurant D’Hoogeschool in Leuven), Lins & David (restaurant Matizze in Antwerpen), Ghislaine & Pieter (restaurant Red Pepper in Oostende) en Yanaïka & Stéphanie (restaurant Exquisa in Hasselt). Het programma zit nu aan de tweede nominaties, Leuven en Oostende zijn genomineerd om als volgende af te vallen.

Pure ambiance, dat programma. En niet alleen dankzij Ghislaine, die door Q-Music werd uitgeroepen tot geit van het jaar. Het is boeiend om te zien hoe de duo’s met elkaar omgaan, met de stress en hoe dit alles in beeld gebracht wordt. Want de montage doet veel. Voor de rest is het natuurlijk gewoon lachen met alles wat misgaat 😎

Na een tijdje begin je mee te leven met de duo’s en heb je zo wel je favoriet. Voor mij is dat Hasselt. De 2 dames daar gaan er echt volledig voor met de rest van hun team. Welk restaurant is jullie favoriet? Wie gunnen jullie de overwinning en wie niet?