Skip navigation

Category Archives: privé

Wat is Twitter? Voor mij staat tweeten gelijk aan chatten met een groep mensen die je zo groot of klein maakt als je zelf wil. Want niets moet en alles mag op Twitter. Je volgt wie je wil, je kan zelf beslissen wie jouw berichten kan lezen en wie niet, en je hoeft er niet eens actief mee bezig te zijn om er iets aan te hebben. Al maakt net dát het wel interessanter.

Op Twitter ga je gesprekken aan met mensen die je anders nooit zou aanspreken. Verschillen tussen mensen vervagen, want je volgt mensen omdat je interesses deelt en zonder dat je meer weet over de tweep aan de andere kant. Van achter je Twitter account profileer je jezelf, zet je jezelf in de markt. Of niet, want niets moet en alles mag.

Wil je enkel passief tweets volgen zonder te reageren, dan mag dat. Je kiest zelf je mate van betrokkenheid. Spendeer je elk vrij moment aan Twitter, of ga je slechts af en toe kijken of er interessante berichten verschenen zijn? De keuze ligt bij jou. Als consument maar ook als product of merk.

Want dat ben je op Twitter. Je bent een tweep maar evengoed een product.  Je wil luisteren naar anderen, maar ook met anderen communiceren. Je wil dat anderen, onbekenden, jouw mening of hulp waarderen.  Je wil je mening verkondigen en gehoord worden. Naar waarde geschat worden. Kortom, je wil aandacht. Of niet misschien, want alles kan en niets moet.

Ik gebruik Twitter om mensen te volgen die iets interessant te melden hebben. Nieuwtjes over internet en multimedia, links naar rapporten over sociale media, tips voor copywriting en usability, meningen over de actualiteit, links naar grappige foto’s of filmpjes, muziek om te ontdekken,… Dat hoeft heus niet allemaal werkgerelateerd te zijn, al volg ik vanuit professionele interesse wel veel mensen die iets zinnigs over online marketing te zeggen hebben.

Twitter komt ook van pas als ik een praktische vraag heb, bijvoorbeeld de vraag naar gezellige restaurantjes in Gent. Oh, en het is vooral ook een leuk tijdsverdrijf. ’s Morgens als ik mijn krant uitgelezen heb, is het aangenaam om te scrollen door de eerste tweets van de dag. Of om de frustraties te lezen van andere treinreizigers, of automobilisten die in de file staan.

Ik volg bijna iedereen die mij volgt, maar ik ga slechts sporadisch zelf op zoek naar nieuwe mensen om te volgen. Er staan er al genoeg in mijn lijstje, en hoe meer er in staan, hoe minder je kan volgen wat er allemaal getweet wordt. Af en toe ga ik ook unfollowen als iemand teveel oninteressante zaken post, maar dat gebeurt gelukkig niet al te vaak.

Verder post ik zelf bijna uitsluitend in het Nederlands, en ik volg ook bijna alleen Nederlandstaligen. Niet omdat ik geen andere talen spreek, maar omdat dat al voldoende is om te volgen. En ik reken erop dat interessante anderstalige websites of rapporten wel tot bij mij geraken dankzij mijn Twitter-netwerk.

Zonder Twitter zou ik dus waarschijnlijk een pak interessante zaken missen, maar ik zou het niet beseffen. Je mist Twitter pas als het niet meer werkt, zoals ik in het verleden al eens heb meegemaakt. Voor mij is Twitter dus zeker onmisbaar geworden tussen alle andere media als kranten, tv en internet. Twitter lijkt ook uit te groeien tot het perfecte communicatiemiddel om snel en gericht een grote groep mensen te bereiken. Vandaar dat ik durf zeggen: ik tweet dus ik besta. Maar daar wil ik zeker niet mee gezegd hebben dat je zonder Twitter-account geen leven hebt.

Ik tweet dus ik besta, en jij?

Advertenties

Allerliefste lezer,

Ik hoop dat u in 2011 evenveel plezier mag beleven aan deze blog als mijzelf!

Alle spellingsfouten die uw pad kruisen, ontvang ik dan ook graag.

Laten we er samen een geweldig jaar van maken!

Uw kapoen,

J-La

De laatste dag van het jaar mag er traditioneel nostalgisch teruggekeken worden op het voorbije jaar.

2010 bracht mij – min of meer chronologisch:

 

Weinig spectaculairs dus! 🙂

Laat 2011 maar komen, ik ben er klaar voor! En jullie?

Het is beslist! Dit appartement gaan we binnenkort huren:

De eerste 25 personen die deze blogpost delen via Facebook of Twitter krijgen van mij een promotiecode die recht geeft op 25% korting op een Albelli-product naar keuze.

Omdat vakantiefoto’s nu eenmaal vragen om verzameld te worden in een mooi fotoalbum, kwam de campagne van The Insiders als geroepen: ik mocht de fotoservice testen van Albelli.

Het onderwerp voor het fotoboek was snel gekozen, dat zou de Egyptische vakantie van vorig jaar worden. Eerst komt het zware werk: foto’s selecteren. Om een lang verhaal kort te maken, ik kon het aantal foto’s beperken tot een 130-tal. En toen kon de échte pret beginnen!

Downloaden en installeren van het programma nam niet veel tijd in beslag, dus ik was meteen vertrokken. In vliegende vaart dan nog wel want er was een mogelijkheid om pagina’s automatisch in te vullen. Ik gaf een paar waarden in, en daarna stelde Albelli met mijn gekozen foto’s in een mum van tijd een fotoboek samen. Handig! Tijdsbesparend! En daarna kon ik zelf nog aan de slag met alle knoppen en tooltjes.

De extra mogelijkheden van die knoppen en tools verbaasden mij ook, want ik herinner me mijn frustraties nog van een vorige ervaring met Foto.com waar niet alles zo vlot ging als ik had gewild. Bij Albelli kon ik foto’s makkelijk van kader verwisselen of de grootte of uitlijning  aan elkaar aanpassen. Ook voor de pagina-indelingen reikte het programma zelf mogelijkheden aan, maar kon ik ook zelfgemaakte indelingen opslaan om achteraf op andere pagina’s te hergebruiken. Binnen een fotokader zelf kon ik ook nog eens inzoomen of uitzoomen. Met dat alles heb ik me enkele uurtjes kunnen bezighouden.

Wat ik ook handig vond en miste bij Foto.com – maar dit kan intussen al wel opgelost zijn – is de kostprijs die onderaan vermeld staat en die telkens mee veranderde als ik een pagina verwijderde of toevoegde.

Gelukkig kon ik tussendoor alles opslaan, want ik wou het eindresultaat nog even tonen aan mijn vriendin vooraleer het fotoboek te laten afprinten. Zij speelde ook nog wat met de verschillende indelingen, en toen was het fotoboek eindelijk klaar. In digitale vorm dan toch.

Om te bestellen moest alles opgeladen worden naar de website. Ik vreesde dat dit uren zou duren, maar in nog geen 10 minuten was mijn fotoboek besteld en betaald. Albelli belooft het geprinte fotoboek binnen de 5 werkdagen te leveren, en op de 5de werkdag na bestelling had ik inderdaad het eindresultaat in handen. Ook daarover ben ik meer dan tevreden: het ziet er schitterend uit en is perfect afgewerkt. Minpunten heb ik niet ontdekt, maar ik kan ook niet echt vergelijken aangezien dit nog maar mijn tweede fotoboek was.

Het resultaat kan je hier online bekijken. En hieronder in enkele fotootjes.

En nu: actie! Ga zelf aan de slag en laat me weten hoe jullie ervaring met Albelli was.

De eerste 25 personen die deze blogpost delen via Facebook of Twitter krijgen van mij een promotiecode die recht geeft op 25% korting op een Albelli-product naar keuze.

Dus niet alleen op een fotoalbum, maar ook op een canvas, een kalender of een agenda. Je bestelt ermee wat je wil!

Kom daarna zeker hier vertellen wat jullie van Albelli denken.

En warm dat het was…

Zo vond mijn vriendin woensdagochtend 16 juni onze auto terug op het industrieterrein in Londerzeel. Iemand heeft onze auto een serieuze tik gegeven en is er daarna vandoor gegaan, niemand heeft iets gezien of gehoord. De politie heeft een proces-verbaal opgesteld, maar voorlopig weten we niets meer.

Als er iemand toevallig meer info heeft, je weet maar nooit, dan weet je ons nu te vinden.

Gisteren werd mijn vriendin trotse meter van Julie, en ik voor de eerste keer tante. Vandaag gingen we dan de schattige pruts van net geen halve meter bezoeken in Gasthuisberg, Leuven. Wat een lieverdje! Als ze zo rustig blijft als nu, voorspel ik veel leuke babysitavondjes. Anders ook wel, maar toch.

In tegenstelling tot wat velen zeggen, bestaan er trouwens echt wel lelijke baby’tjes (als dat geen idee is voor een nieuwe blogpost!) maar in dit geval hebben de mama en de papa het wel getroffen:

Julie

Een dikke proficiat aan mijn schoonzus en -broer met hun prachtig dochtertje!

En nee, deze blog gaat vanaf nu niet alleen meer over baby’s gaan. Beloofd.

Daan stemt links

Ik stem links. Net zoals Daan.

Mijn tekst zou zijn:

Niemand begrijpt tegenwoordig nog alles van politiek, en ik wil hier vooral niet verkondigen dat ik er alles van weet, integendeel.
Maar ik stem links omdat ik geen problemen heb met onze Waalse vrienden, en niet snap dat iemand anders daar een probleem van wil maken. In tijden van crisis zou politiek zich met andere zaken dan taalproblemen moeten bezighouden.
Ik stem links omdat ik graag zeker ben van een degelijke gezondheidszorg. Ook al hoop ik er nooit ten volle gebruik van te moeten maken.
Ik stem links omdat ik later het beste onderwijs wil voor m’n eventuele kinderen.
Ik stem links omdat ik later nog recht wil hebben op een deftig pensioen.
Ik stem links omdat zij openlijk opkomen voor holebi’s.
Omdat ik dit land liever in ontwikkeling zie, dan gesplitst.
Omdat ik het nut niet inzie van een onafhankelijk Vlaanderen.
Omdat ik allergisch ben aan slogans als “Vlamingen 1st”.
Omdat ik vooruit wil, en niet achteruit.
Omdat links de toekomst is, en rechts bang is van progressie.
Omdat ik het logisch vind dat er belastingen moeten betaald worden om het goede leven dat we hier hebben, in stand te houden. En mensen met veel geld zouden dat ook moeten doen.

Maar doe vooral waar u zelf zin in hebt.

Daan, de sp.a en ik delen dezelfde bezorgdheid om een eerlijke samenleving.