Skip navigation

Category Archives: muziek

Als de naam Thierry Segers u niets zegt, kijk dan eerst even op de website van vtm.

En geniet daarna van zijn eigen website, de Thierry Segers-website!

Zoek de fout(en)!

Die “jaren 90”-look op websites, daar houdt u toch ook van? 😉

Advertenties

Voordat ik verder klikte, dacht ik dat het over een jongetje van 2 ging… Wat doet die (2) daar anders?

Maar blijkbaar gaat het over de 15-jarige Keenan Cahill. Deze jongeman is blijkbaar wereldberoemd. En ik had nog nooit van hem gehoord!

Voor zij die ook nog nooit van hem gehoord hebben: YouTube-sensatie Keenan Cahill is geboren met een zeldzame genetische aandoening, en raakte blijkbaar wereldwijd bekend via het internet door zijn clipjes waarin hij bekende liedjes meelipt. Op een zeer aandoenlijke en grappige manier trouwens.

Zelfs David Guetta was te vinden voor een samenwerking met de hippe Keenan:

Wat is uw mening over Keenan, of over die (2) achteraan de titel?

Om de Werchterse wei nog wat meer uit te melken, in plaats van de koeien die er tijdens het laagseizoen op staan te grazen, bedachten ze 2 spin-offs TW Classic en Werchter Boutique. Twee jaar geleden ergerde ik me ook al aan Werchter Boutique, en dan vooral aan de line-up met Tokio Hotel. Het is er intussen niet bepaald beter op geworden.

Hieronder vind je de line-up van beide festivals:

Festival A: Prince met support acts Mint Condition en Larry Graham (Graham Central Station)

Festival B: The Opposites – Arid – Daan – Amy Macdonald – Scissor Sisters – Mika – The Black Eyed Peas

En nu maar raden welke line-up bij welk festival hoort.

Voor wie het niet weet, hier een hint:

Ben ik de enige die hiervan in de war raakt? Prince, die toch wel als een echte classic kan omschreven worden, mag als hoofdact aantreden op Werchter Boutique – het familiefestival – samen met zijn support acts die mij volledig onbekend zijn. Daan, Mika en The Black Eyed Peas die samen toch een ietwat bredere doelgroep kunnen aanspreken en dus beter zouden passen op een familiefestival, vormen dan de headliners op de affiche van TW Classic. Lo-gi-ca.

Noem het dan gewoon een concert van Prince, maar toch niet Werchter Boutique! Als je dan toch een echt familiefestival wil, kies dan ook voor kindvriendelijke acts. Mogelijkheden genoeg: grote (kleine) namen als Justin Bieber (ik wist dat ik hem/haar ging kunnen vermelden!), MegaMindy, Amika en weet ik veel wie nog allemaal.

En zorg voor een festival met de naam TW Classic dan ook voor echte klassiekers: Meat Loaf, Tina Turner, Billy Joel, Céline Dion, George Michael, Blondie, Prince…

Ah ja, die laatste speelt al op Boutique zeker?

Deze muziek doet me terugdenken aan meer dan een jaar geleden, toen ik net dubstep en aanverwante muziek begon te ontdekken. Een beetje achtergrondinformatie voor de liefhebbers:

“Dubstep is een muziekgenre dat rond 2001 is ontstaan in Engeland. Kenmerkend voor dubstep zijn de baslijnen en het hoge tempo (rond 140 bpm), de drums zitten vaak op de helft daarvan. Dubstep is nauw verwant aan grime.”

Alhoewel velen Burial niet beschouwen als echte dubstep, vormde die groep toch mijn kennismaking met het muziekgenre. Ik was er meteen weg van. Van hun hele cd ‘Untrue’ trouwens, wat een echte aanrader is als je voor dit soort muziek te vinden bent.

Of het Londense undergroundgenre iets voor jou is, kan je hieronder al even testen door mijn favoriete dubstep-nummers te beluisteren.

Burial – Archangel

Burial – Etched Headplate

Wikipedia omschrijft Burial als een combinatie van drum ‘n’ bass, 2step, ambient en minimale dubtechno, dat samen met vervormde stemmen en samples leidt tot een duister, melancholisch klankbord. Ik word er gewoon heel erg rustig van. Niet erg vrolijk, maar dat compenseer ik wel met andere muziek. Deze 2 nummers van hen doen me echt wegdromen. Ogen toe en ik waan mij ergens anders. Op het werk kan dat soms ook al eens helpen als het extreem druk is.

Rusko – Cockney Thug

Een ander soort dubstep is Rusko, dat veel actiever klinkt en door de die-hards dan ook meer als echte dubstep aanzien wordt. Ik hoor het allebei graag, al verschillen deze 2 wel serieus van elkaar. Burial zal ik opzetten als ik mij rustig voel of rustig wil voelen, terwijl Rusko bij mij eerder het omgekeerde effect heeft. Bij het volgende nummer stel ik me mensen voor die zich volledig uitleven, wat bij Burial niet meteen het geval zal zijn.

Skream – Rutten

De derde grote naam binnen het dubstep-genre is Skream, dat naar mijn gevoel meer aanleunt bij Burial dan bij Rusko. Het volgende nummer doet me dan ook meteen wegdromen, een beetje zoals een roes maar dan zonder  verdovende middelen. Wobbly, zoals ze het in het Engels omschrijven, geeft echt het gevoel weer van deze muziek.

Nog enkele nummertjes om te ontdekken:

Kromestar: Konflict en Angerman

Chase & Status – Running

Milanese – Caramel Cognac

Distance – Night Vision

La Roux – In For The Kill (Skream Remix)

En, is dubstep iets voor jullie? Welke vinden jullie goed? Of kunnen jullie nog andere dubstep-nummers aanraden?

Burial – Etched Headplate

in the nighttime
when the world is at its rest
you will find me
in the place I know the best
dancin’, shoutin’
flyin’ to the moon
(you) don’t have to worry
‘cause I’ll be come back soon

and we build up castles
in the sky and in the sand
design our own world
ain’t nobody understand
I found myself alive
in the palm of your hand
as long as we are flyin’
this world ain’t got no end

Zonet dit prachtnummertje ontdekt: This is the life van Amy McDonald.

Mr Rock & Roll van haar is ook wel een aanrader, als je het bovenstaande kon smaken.

Haar muziek doet me denken aan… iets of iemand, maar ik kan niet precies zeggen wie of wat. Liedjes van langer geleden, happy feel-good nummertjes met een leuk en simpel refrein. En vooral muziek die blijft hangen.

Aanraders in hetzelfde genre zijn altijd welkom. 😉

Even jullie laten horen waar ik momenteel graag naar luister. Zo hebben we Sam Sparro met Black and Gold. Een prachtig feestnummertje. Zo heb ik ze graag!

En om de één of andere reden vind ik dit een geweldig aanstekelijk nummer: David Jordan met Sun goes down.

Uiteraard staat Moby’s laatste nieuwe ook in mijn recente playlist, Disco Lies. Ook zo’n fuifplaat.

En de nieuwste samenwerking tussen Timbaland en Keri Hilson & Nicole Scherzinger, Scream getiteld. Supernummertje.

Deze 4 staan constant op “replay” op m’n iPod. Niet dat ik zo’n knopje heb, maar ik zoek zelf altijd die 4 nummertjes uit, en die staan dan op “repeat”. Als ik het ene beu ben, zoek ik naar het volgende.

En nu ga ik van mijn laatste uurtjes weekend genieten in de zetel, voor de tv en naast mijn vriendin.

Ik dus niet. Nu wel, want anders zou ik er niets over kunnen schrijven. Maar ik zag ergens staan dat Tokio Hotel naar Werchter Boutique zou komen. Ik dacht meteen aan een soort spin-off van het originele Rock Werchter-festival. Na TW Classic voor de jongeren die Rock Werchter ontgroeid zijn, zijn ze nu dus met een nieuw idee op de proppen gekomen.

Werchter Boutique noemt zich het festival voor de hele familie. Op de affiche staan nu al Doe maar, Santana, Mick Hucknall (zanger van Simply Red, nu blijkbaar ook solo te bewonderen) en Crowded House geprogrammeerd. En Tokio Hotel dus ook. Daar zullen alleszins veel gillende tieners op afkomen. Maar een festival voor de ganse familie? Dan missen we enkel K3 of Mega Mindy (we zijn niet kieskeurig) nog en dan hebben we inderdaad per leeftijdscategorie een artiest of groep. Ik vind het een vreemd concept. Vier van de vijf tot nu toe bekende groepen zijn op ouderen gericht, en Tokio Hotel past daar dan totaal niet tussen. Onlogische keuze.

Het festival is dus werkelijk ook voor de allerkleinsten bedoeld, want ze voorzien zelfs kinderanimatie en springkastelen. Jaja, springkastelen op de wei van Werchter dus, stel je voor. Dat moesten ze eens tijdens het hoofdfestival proberen. De hoofdkleuren van het festival zijn hemelsblauw en grasgroen, om alles vrolijker en zomerser te maken. Ja zomerser. Meer zomer. Van Dale geeft mij gelijk. Ooit heb ik trouwens minpunten gekregen op een taak omdat ik overal Van Daele geschreven had.

“Er zal eveneens aangepaste catering op kindermaat worden voorzien. Grote zeildoeken en veel extra banken maken Werchter Boutique comfortabel in alle omstandigheden.”

Waar dit zomerse familiefestival naartoe wil, is mij niet geheel duidelijk. Gaan ze chocomelk tappen? Luierkussens naast de toiletten opstellen? Lollies en fruit verkopen ipv frietjes en kebab? En voor wanneer het regent, hebben ze zeker een gigantisch uitschuifdak voorzien?

Trouwens, waar halen ze de naam vandaan? Werchter Boutique. Boutique lijkt wat schrijfwijze betreft te veel op Botanique om goed te zijn. Een boetiek trekt dan weer meer vrouwen aan, zou dat de achterliggende bedoeling zijn?

Als ik in de buurt ben, wat wel eens kan gebeuren aangezien mijn ouderlijk huis zich zowat naast de wei van Werchter bevindt (wees allen jaloers!), ga ik zeker een kijkje nemen. Troepen kinderen op dé wei. Het idee alleen al. Na 2 uur zijn die kinderen dat daar moe. Dan komen Tokio Hotel en gillende pubermeisjes en is de fun voor de allerkleinsten er zeker af. En voor de ouderen waarschijnlijk ook, want Tokio Hotel lijkt me niet meteen een groep die geschikt is voor meerdere leeftijdscategorieën. Tokio Hotel zal er wel voor zorgen dat Werchter Boutique binnen de kortste keren uitverkocht zal zijn.

Als de doelgroep werkelijk ‘familie’ is, had ik andere groepen geprogrammeerd:
– als openingsact K3, Mega Mindy of Samson en Gert voor de allerkleinsten
– daarna Tokio Hotel voor de gillende tieners – alhoewel die tegenwoordig té populair zijn
– Clouseau en Natalia mogen voor de opvulling en ambiance zorgen
– als afsluiter zou ik een covergroep vragen die nummers voor alle leeftijden kan brengen

Mijn familiefestival zou succesvol zijn, ik voorspel het. FamFun is bij deze door mij geregistreerd als merknaam. 😎 FamFun – het feestival op ieders maat. Met twee e’s om het feestgevoel te benadrukken. Ik weet het, geniaal. Ik ga Steven Feys achterna. Arrogant tot en met.

Zonet enkele nummers ontdekt van deze band. Ik kom altijd achter op muziekvlak, komt ervan altijd naar Q-Music te luisteren ook. 😎 Alhoewel, hun ‘Paralyzer’ is wel een vrij recent nummer. Laat het een hit worden!

Hun ‘One thing’ klinkt mij ook bekend in de oren, al heb ik geen idee waarvan.

Soortgelijke muziektips zijn altijd welkom in de comments!

Ik ben niet veel van zegs, voor een keer. Geniet ervan.

De nieuwe van Nightwish al gehoord? De meningen zijn nogal verdeeld. Blijkbaar is het niet de eerste single van hun nieuwe album Dark Passion Play, dat zou Eva zijn, maar Amaranth is het eerste waar ik de clip van zie.

Best nog goed vind ik. Wel totaal anders dan Planet Hell, om er maar eentje te noemen.

Maar Anette Olsen doet haar best. Ze heeft niet de operastem van Tarja, en ze ziet er een pak braver uit. Spijtig genoeg klinkt het dan ook zo. Volgens mijn vriendin hebben ze de muziek ook aan haar stem moeten aanpassen, maar volgens wat ik door mijn koptelefoon hoor, klinkt Nightwish nog steeds behoorlijk hard. En goed.

En geef toe, was het operagedoe niet een beetje grappig, in combinatie met de hardere muziek? Ik vind van wel. Al kan dat ook aan de belabberde Engelse uitspraak liggen van Tarja. Af en toe lijkt het trouwens alsof Tarja de muziek niet kan volgen. Arm ding. Maar nu is Anette er, en spreken we niet meer over Tarja. Die volgens bepaalde bronnen een cd met kerstmuziek zou opgenomen hebben. Naast Helmut Lotti zou ze waarschijnlijk niet meer misstaan.

Laten we echter positief terugkijken op het Tarja-tijdperk dat nu voorgoed voorbij is. Nog enkele van hun betere nummertjes, voor de liefhebbers zowel als voor de niet-kenners onder ons (schaam jullie!):

End of all hope – de clip is niet al te denderend, het nummer zelf gelukkig wel. Ook een van de eerste nummers die ik van hen leerde kennen. Dankzij mijn vriendin, de Nightwish-fan.

She is my sin – live en in maagdelijk wit, wat voor een mooi contrast zorgt met de rest van de band. Zeer mooie live versie van dit nummer trouwens, een van mijn favorieten.

Dark chest of wonders op Lowlands 2005 – want live is zo’n groep veel leuker dan in de clipjes. Met de gele kimono lijkt Tarja wel een Aziaatje. Maar wat een stem.

Een zalig instrumentaal nummer, Crimson Tide, blijkbaar wel niet origineel van hen.

Er nog even een van hun clips tussen gooien, Nemo. Live zijn ze beter, maar in deze clip ziet Tarja er gewoon lekker uit. Dat mag ook wel eens getoond worden. Al wil ik benadrukken dat ik het verder niet voor gothic-types heb, en zeker niet in dergelijke jurken. Het zijn haar ogen en haar kaaklijn die het ‘em doen, zeg ik u.

Nog vanop Lowlands 2005: Wish I had an angel. Dit is het eerste nummer dat ik ooit van hen hoorde. En ik was meteen onder de indruk.

En we sluiten af met een sterk nummer: Wishmaster live op een End of an era-concert, de laatste concerttournee met Tarja.

Dat zie ik die nieuwe, Anette, wel nog niet meteen zingen. Benieuwd hoe ze dat gaan aanpakken op concerten: Anette haar micro lekker luid zetten en de band wat stiller laten spelen? Want anders geraakt ze volgens mij nooit boven de muziek uit.

Jaja, Tarja zal gemist worden. Wees daar maar zeker van. En met een kerstalbum maakt ze dat gemis er niet beter op!