Skip navigation

Category Archives: appartement

Het is beslist! Dit appartement gaan we binnenkort huren:

Advertenties

Zaterdagochtend gingen we naar de winkel en lieten de krant in de bus zitten. Dat hadden we beter niet gedaan, want toen we terugkwamen zat de krant niet meer in onze bus. En dat was niet de eerste keer. Eén van onze lieve buren vindt het blijkbaar niet de moeite zelf te betalen voor een krant, maar neemt dan wel geregeld de onze mee. Ik ben dat beu!

Aangezien we in een klein appartementsblok wonen met een 12-tal appartementen, is het niet mogelijk een andere brievenbus te plaatsen of daar iets aan te veranderen. Bijkomend probleem is dat de krant soms te dik is om helemaal in de brievenbus te passen, dus dan steekt ze er sowieso een eindje uit. Dat maakt het natuurlijk extra makkelijk voor passanten om de krant zo mee te nemen.

Hoe zouden jullie dit oplossen? Hebben jullie tips?

Of hebben jullie ook al in een dergelijke situatie gezeten, en hoe hebben jullie dit aangepakt?

Gisteren zijn mijn vriendin en ik snel een minitafeltje en 4 stoelen gaan kopen, want met een zonnig weekend in het vooruitzicht moet je niet te lang wachten. Dankzij de dichtstbijzijnde Blokker was dat op een kwartiertje beklonken. De 4 stoelen en de tafel zullen waarschijnlijk wel nooit allemaal samen op ons klein terrasje passen, maar zeker wel in een toekomstige tuin of op een groter terras.

Hopelijk wordt het dus een zonnige lente en zomer, dan kunnen we nog veel genieten van deze laatste aanwinst. Vanmorgen hebben we alleszins al in het zonnetje kunnen ontbijten, zalig. Alleen spijtig dat de zon nu alweer nergens te bespeuren is. Wij zijn alleszins voorbereid als ze terugkomt!

Ons klein terrasje

Ons klein terrasje met nieuwe uitrusting

Voor:

Het oude zeteltje

Het oude zeteltje

En na:

De grote nieuwe zetel

De grote nieuwe zetel

Jaja, de zetel is dus binnen geraakt zonder problemen, gelukkig maar.

Wat vinden jullie ervan?

Brighton hoeksalon

Brighton hoeksalon

De zetel dus, niet al de rest. Hopelijk geraakt die over 12 weken binnen in het appartement, dat wordt nog spannend.  🙂

Mensen die willen komen helpen, mogen hun kandidatuur doorsturen.

Aangezien ik net ben gaan samenwonen, zijn er nog een paar dingetjes die we moeten kopen, onderverdeeld in een paar categorieën.

Categorie grote of dure aankopen:

– wasmachine
– mini-diepvriezertje (want onze huidige frigo heeft geen vriesvak, en wat is het leven zonder ijsblokjes, diepgevroren kip en frietjes binnen handbereik?)
salontafel
2-zitsbank
– bedkader (want de lattenbodems hebben we wel al, net zoals de matras)
– bijhorend nachttafeltje (de kartonnen doos die we nu gebruiken als nachttafel oogt niet zo mooi)
– een grote kleerkast met schuifdeuren (want we hebben maar één rechte wand in de slaapkamer, dus de kastdeuren zouden anders telkens tegen het schuine dak botsen)
gsm (de oude wil niet altijd meer opstarten)
– kastje voor in de badkamer
– frietketel (om de frietjes te bakken uit bovenvernoemde diepvries)

Categorie kleine of goedkope aankopen:

– weegschaal (voor onszelf, maar ook een keukenweegschaal kan wel eens praktisch blijken te zijn)
– cake- en andere bakvormen voor het vriendinnetje, want zij kookt graag (en ik profiteer daar graag van)
– washandjes (blauwe of gele, kwestie van bij de handdoeken te passen)
– plastic bak voor glasafval

En ik vergeet waarschijnlijk een groot deel, maar dat vul ik dan nog wel aan. 🙂

Soms lijk ik – of is het mijn vriendin? – pech wel aan te trekken. Zo stond ik vanmorgen onder de douche en ontdekte ik dat de douchestang onderaan kapot is, met andere woorden: niet meer vastzit zoals die zou moeten vastzitten. Douchen wordt dus een gevaarlijke onderneming, aangezien ik niet op voorhand kan voorspellen wanneer de hele douchestang naar beneden gaat komen. Zo wordt het dagelijkse leven ook weer wat spannender.

Gisteren kwam normaal gezien de Telenetman langs. Uit mijn zinsconstructie kan u echter al opmaken dat dit niet het geval was. Vanmorgen heeft mijn vriendin gebeld naar het gratis nummer en daar vertelden ze haar dat ze wel onze gegevens hadden, maar niet wisten welke diensten wij juist besteld hadden. Even bellen, daar hebben ze zeker nog niet van gehoord? Dus mogen we tot volgende week dinsdag wachten voor een volgende afspraak met de installateur.

Het enige dat tot nu toe verlopen is zoals het gepland was, is de levering van het tv-toestel en de dvd-recorder. Waar we nu van kunnen genieten dankzij de kabeldistributie van de vorige huurders. Er mag ook al eens iets meezitten natuurlijk!

Als pas afgestudeerde onmiddellijk werk vinden na een vakantiejob, het klinkt ideaal. Maar de werkelijkheid blijkt wel even anders. Zo heb ik bijvoorbeeld de tijd niet gehad om mijn bankzaken te verplaatsen naar een kantoor in Gent. Daarnaast moet ik mij nog steeds zelf aansluiten bij een ziekenfonds maar dat in Gent is natuurlijk enkel overdag open, en momenteel blijkt de (enige?) kantoorverantwoordelijke met vakantie te zijn. Haha, de ironie. Laat ik dus nog maar even niet ziek worden.

Net hetzelfde verhaal voor mijn Franse opleiding – meerbepaald de opleidingscheques die ik daarvoor wil aanvragen. Daarvoor moet ik mij online registreren bij de VDAB. Dat klinkt niet al te moeilijk, alle vakjes invullen en het is zo gebeurd. Haha, de ironie. Geloof het maar niet. Nadat ik alle vakjes netjes heb ingevuld zoals het moet, krijg ik een foutmelding:

Heb je je naam, voornaam, geslacht en geboortedatum wel juist ingevuld? Ze komen niet overeen met de gegevens in je VDAB-dossier. Blijf je deze foutmelding krijgen, bel naar de VDAB-servicelijn op het gratis nummer 0800 30 700 (maandag – vrijdag tussen 8 en 20 uur). Zij helpen je graag verder.

En daar zit je dan. De gegevens die ik heb ingevuld, komen niet overeen met mijn VDAB-dossier. Heb ik dan een VDAB-dossier? Interessant. Ik ben mij daar nochtans niet gaan registreren, aangezien ik meteen werk had na mijn vakantiejob. Waardoor ik waarschijnlijk extra belast zal worden op mijn vakantiejob – wat ze blijkbaar niet nodig vonden om mij dat te zeggen bij het interimkantoor. Maar dat terzijde. Ik kan mij niet registreren via de site van de VDAB, dus mag ik ofwel bellen ofwel langs hun werkwinkel die enkel tijdens de werkuren open is. Haha, nogmaals de ironie. De werkmens wordt bijna gestrafd omdat hij werkt. Bellen dan maar. Hopelijk gaat dat wel vlot.

Met de aangifte van verhuizing ongeveer hetzelfde verhaal. Aangifte moet je doen op de dienst bevolking die enkel op werkdagen open is en op zaterdagvoormiddag. Want als werkmens wil je natuurlijk niet uitslapen op een zaterdagvoormiddag. 8-) Gelukkig blijkt stad Gent over een deftige site te beschikken waar ik ook online aangifte kan doen van mijn veranderde woonplaats. Dan is dat tenminste al achter de rug. Haha, niet dus. De ironie jaja. Uiteraard kan de site niet weergegeven worden of kan “Firefox geen verbinding maken met de server op eloket.cevi.be”. En de wijkagent die moet langskomen om vast te stellen of ik ook werkelijk woon waar ik zeg dat ik woon, zal wel na de werkuren kunnen langskomen zeker?

Ik ben het allemaal een beetje beu…

En meteen ook Back to Work. Lichtjes vermoeid weliswaar, maar meteen na het congres in Wenen ben ik dus weer aan het werk. Vanaf maandag vertrekt degene die ik vervang op zwangerschapsverlof, dus vanaf dan sta ik er alleen voor.

Gisterennamiddag nog een lcd-tv en dvd-recorder gaan kopen, waar blijkbaar heel wat problemen bij kwamen kijken. Wij wilden een progressive, zonder interlaced flikkerend effect, en geen gigantisch scherm. Toen we thuiskwamen van Krëfel, bleek dat we een grotere tv besteld hadden (80 cm beelddiagonaal ipv 66 cm) en mét interlacing. Na een kwartier discussiëren aan de telefoon, zijn we maar teruggereden. En hebben we € 100 meer betaald voor de kleinere tv die we dus eerst wilden. Ja, de meesten zullen mij gek verklaren. Meer betalen voor een kleiner scherm! Maar ik ga voor kwaliteit, en niet voor grootte. 😎

Aangezien het budget van de dvd-recorder gekoppeld was aan dat van de tv, hebben we dus ook gewisseld naar een goedkopere dvd-recorder. Krëfel heeft moeilijke klanten. Ik dus.

Voorlopig hebben we ook nog geen internet op kot, dus mijn online activiteiten zullen zich nog even beperken. Maar hou u gerust niet in om commentaar te geven.

Trouwens, die vrouw die ik mijn vorige post vermelde, is dan toch overleden aan de gevolgen van haar hartaanval. Dan blijkt een cardiologencongres toch niet de beste plaats om een hartinfarct te krijgen. 😉

Ik las zonet dit artikeltje op hln.be, lees maar mee met mij.

Vrouw krijgt hartaanval tussen 25.000 cardiologen
In Wenen heeft een vrouw zondag een hartinfart gekregen terwijl ze omgeven was door 25.000 cardiologen. De vrouw was aanwezig op het jaarlijkse congres van de Europese Vereniging voor Cardiologie, meldt het Oostenrijkse persbureau APA.

Een van de 25.000 internationale specialisten heeft de vrouw gereanimeerd. Nadien werd ze voor verdere behandeling naar het ziekenhuis gebracht.

De bijeenkomst is een van de grootste medische congressen in Europa. Het thema dit jaar is hoe hartinfarcten voorkomen kunnen worden.

En op dat congres zit ik dus nu. Tijdens de voorbereidingen is er hier zelfs iemand gestorven – niet van onze ploeg gelukkig. We zitten aan de tweede dag van het congres, en tot nu toe is alles goed verlopen (buiten de paar ongelukjes dan blijkbaar die volledig niets met mij te maken hebben).

Iedereen klopt hier lange dagen, ik dus ook. Een dag tijdens het congres ziet eruit als volgt:
– opstaan om 6u, douchen
– ontbijten om half 7
– naar Messe Wien fietsen, vertrek om 7u, aankomst om 7u15
– beginnen werken: PowerPointjes maken voor de ochtendsessies
– pauze (halfuurtje tot 3 kwartier) nemen ergens tussen 12u30 en 14u, eten
– 13u45: terug aan de slag met PowerPointjes maken voor de sessies van de namiddag
– na de laatste sessie van de dag (18u) beginnen met de presentaties voor de volgende dag, tot ongeveer 19u30
– avondeten rond 20u
– naar hotel terugfietsen
– slapen (zo rond 23u30 meestal)

Met andere woorden, van Wenen heb ik enkel nog maar de weg gezien van het hotel naar de Messe en omgekeerd. De eerste dag heb ik wel de metro genomen, maar echt veel heb ik toen ook niet gezien van de stad. En zoals het er nu naar uitziet, zal dat er niet op veranderen. Druk, stress en eigenlijk geen vrije tijd. Dus evenmin tijd om Wenen even te verkennen.

Vrijdagavond zijn we wel even de Arena ingegaan – wat niets met stieren maar alles met goeie muziek te maken heeft. Een rij tot op straat, € 8 inkom, drank aan € 3,10, maar wel goeie muziek. Laat hebben we het niet gemaakt, of laat ik voor mezelf spreken: laat heb ik het niet gemaakt. Maar aangezien het blijkbaar wel een gekend fenomeen is hier in Wenen, en aangezien ons hotel er recht tegenover lag, moesten we er gewoon naartoe.

En voor de rest heb ik veel te vertellen – natuurlijk – maar weinig interessants te melden. Blijkbaar heeft mijn vriendin intussen de verhuis helemaal kunnen regelen, zodat ik na Wenen meteen naar daar kan. Ik ben wel benieuwd! En verontrust ook wel, want via mail heb ik net vernomen dat de voordeur al eens geforceerd is geweest. Niet zo veilige buurt daar dus. Extra slot op de deur zal dus zeker welkom zijn. En verder blijkt de computer van mijn vriendin ook ontploft, geknald, geïmplodeerd, ge-ikweetnietwatnogallemaal. Kapot dus waarschijnlijk. Wet van Murphy. Een niet-passende sleutel op een geforceerd slot komt nooit alleen…

Ik ga jullie weer laten. Misschien komt er nog wel een post vanuit Wenen, maar ik acht de kans eerder miniem. Greetings from Vienna!