Skip navigation

Keek u ook elke maandagavond naar “De school van Lukaku” op één? Dan moet u wel, net zoals mij, fan geworden zijn van dit Woestijnvisprogramma.

Of keek u liever naar wanhopige boeren die wanhopig op zoek gaan naar een minstens even wanhopige vrouw? Dan weet u niet wat u gemist hebt! Of toch, want ik ga het u vertellen.

De school waar het over gaat is het Sint-Guido Instituut in Brussel,  waar onder andere de beloften van voetbalclub Anderlecht les volgen. Zonder te willen afwijken, heb ik u al verteld hoe weinig ik van sport moet hebben? Alleen al van het kijken naar sport, krijg ik plaatsvervangende spierpijn. Een programma over een voetballer kan me dan ook gestolen worden. Dat was meteen mijn reden om niet naar “De school van Lukaku” te kijken.

Maar mijn nieuwsgierigheid nam de bovenhand, en gelukkig maar want vanaf de eerste aflevering was ik verkocht. Niet alleen aan Lukaku, maar aan zijn hele multiculturele klas. In de krant las ik dat net dat multiculturele aspect veel mensen deed afhaken. Een Brusselse school met hoofdzakelijk allochtone leerlingen is blijkbaar weinig herkenbaar voor sommigen. Nochtans woon ik niet in Brussel, ga ik niet meer naar school en kom ik weinig in contact met allochtonen. Zijn het trouwens nog wel allochtonen als ze hier geboren zijn, even goed Nederlands of Frans spreken als wij, en een Belgische identiteitskaart hebben?

Af en toe kan het deugd doen eens verder te kijken dan de eigen Vlaamse cultuur, vandaar dat ik ook sporadisch eens een tapasrestaurant frequenteer of – als ik echt wild wil doen – een Thais restaurant. “De school van Lukaku” is op dat vlak verrijkend en grensverleggend. De meningen die afkomstig zijn uit heel verschillende culturen worden op zo’n oprechte manier gebracht dat je alleen respect kan voelen.

Respect voor de medeleerlingen van Lukaku. Ik denk niet dat ik al zo mondig was op diezelfde leeftijd, of dat ik al zo’n heldere kijk had op de wereld. In alle eerlijkheid en soms ook naïviteit komen ze op voor hun mening. En dat ontroert.

Respect voor de leerkrachten. Als ik zo’n leerkrachten had gehad, dan… was er niet veel veranderd, maar dan waren het tenminste interessante lessen geweest! Vooral die ene lerares die hun antwoorden steeds in vraag stelde, om zo meer tot de essentie te komen.

En respect voor Lukaku zelf. Ik kende hem enkel van naam voor de reeks. Maar nu zag ik hem zelfzeker en tegelijk ook onzeker, vechtend voor zijn droom om een grote voetballer te worden, maar tegelijk vechtend voor zijn diploma. De beelden van Romelu’s dagelijkse realiteit bij Anderlecht, perfect gemonteerd tussen de beelden van de dagelijkse realiteit van zijn medeleerlingen, maakten dat contrast nog duidelijker.

Per aflevering werd 1 thema uitgelicht. Geen chronologisch verhaaltje over Jan die Mieke leert kennen, en hoe het verder gaat. Nee, 1 centraal thema per aflevering, zoals racisme, geloof, toekomst en werkzekerheid. Allemaal thema’s die niet alleen bij allochtonen leven, en daarom dus herkenbaar zijn voor iedereen. Maar het wordt niet makkelijk verteld, er is geen reporter à la Jambers die duiding geeft of die oordeelt over de gegeven meningen. Dat moet u zelf doen.

Ik hou dan ook van het soort televisie zoals het gebracht wordt in “De school van Lukaku”.  Eerlijk, oprecht, ontroerend.  Je leeft mee met deze jongeren, gaat mee in hun gedachten en leert respect opbrengen voor meningen die je daarom niet deelt. Maar is dat niet net het mooie aan dit programma? Er worden zoveel meningen gegeven, dat je je eigen mening in vraag stelt. Waarom denken zij er zo over, waarom denk ik er zo over? Niet evident op maandagavond, zeker als u naar het licht verteerbare “Boer zkt vrouw” kan kijken.

Niet gekeken? Dan krijgt u komende maandag nog een laatste kans. Die u niet mag missen! Geef het een kans, dit programma is uw kostbare tijd en aandacht meer dan waard. Geef het een kans, en stel vooral uw eigen idealen en ideeën in vraag. Want zijn allochtonen daartoe ook niet verplicht in onze samenleving?

Brusselse school met hoofdzakelijk allochtone leerlingen is blijkbaar weinig toegankelijk of herkenbaar voor sommigen. Nochtans woon ik niet in Brussel, ga ik niet meer naar school en kom ik weinig in contact met allochtonen. Zijn het trouwens nog wel allochtonen als ze hier geboren zijn, meer het Nederlandse of Franse dialect spreken dan ons, en een Belgische identiteitskaart hebben? Staat het niet in de christelijke waarden beschreven om open te staan voor andere culturen? Vinden we het niet boeiend om eens binnen te kijken bij de allochtone gemeenschap, veilig vanuit onze zetel? Om ons daarna uiteraard druk te maken over de nog steeds heersende vooroordelen die leven bij onze gekleurde medemens?
Ik hou van televisie zoals het gebracht wordt in De school van Lukaku. Eerlijk, oprecht, ontroerend. Je leeft mee met deze jongeren, gaat mee in hun gedachten en leert respect opbrengen voor meningen die je daarom niet deelt. Maar is dat niet net het mooie aan dit programma? Er worden zoveel meningen gegeven over een bepaald thema, dat je je eigen mening in vraag stelt.
Advertenties

2 Comments

    • Haris
    • Posted november 1, 2010 at 11:31 pm
    • Permalink

    Ik ben ook een allochtoon, die in Brussel momenteel nog studeert en daar ook woont. Ik moet toegeven dat dit programma mij totaal heeft vertegenwoordigd en dat jou ‘samenvatting’ perfect verwoord is.

  1. Bedankt Haris voor jouw reactie, leuk om te lezen!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: