Skip navigation

Dead Man Walking

In de Angola-gevangenis in New Orleans wacht Matthew Poncelet (Sean Penn) op zijn terechtstelling. Hij ontkent zijn aandeel in de brutale verkrachting en moord op twee jonge tieners. De non Helen Prejean (Susan Sarandon) gaat in op zijn verzoek voor geestelijke bijstand en bereidt Matthew voor op zijn aanstaande executie.

Zo luidt de korte inhoud van Dead Man Walking. Ik had deze keer wel hoge verwachtingen, omdat ik al lang naar deze film ‘uitkijk’. Uitkijken is misschien niet het juiste woord, aangezien de film van 1995 dateert. Maar ik moet altijd in de stemming zijn alvorens een bepaalde film te bekijken. Zeker voor films met een delicaat onderwerp, zoals de doodstraf in dit geval (voor de slechtverstaanders die de titel van de film niet begrijpen). De film lag hier dus al enkele maanden te wachten om bekeken te worden (niet sinds 1995 dus, zo lang duurt het ook weer niet voor ik in de juiste stemming ben). En dit weekend was het dan zover! 😎

Omdat de film bijna uitsluitend gedragen wordt door Sean en Susan (klinkt wel familiair zo) zijn hun acteerprestaties natuurlijk doorslaggevend bij het beoordelen van de film. Ik was redelijk overdonderd door de prestatie van Sean Penn, die zeer geloofwaardig een irritante klootzak speelt. Susan Sarandon kon me net iets minder overtuigen, maar dat lag grotendeels aan haar rol van non. Sinds mijn kloosterverblijf van 2 dagen in het zesde middelbaar, bij wijze van bezinning, heb ik het echt niet meer voor nonnen en hun eeuwige gemekker ‘mijn leven in het teken van God’ en ‘ik zal ervoor bidden’. God (ja toepasselijk he), kom toch uit dat klooster en doe iets nuttigs! But no…

Dead Man Walking

Maar de film blew me away, zoals wel vaker gebeurt als er dergelijke thema’s aan bod komen. Meestal zijn die films ook voorspelbaar en voornamelijk gericht op emoties. Een triest nummertje, close-up en bleiten maar. In Dead Man Walking kreeg ik niet het gevoel dat alles draaide rond goedkoop sentiment. Integendeel, ik leefde helemaal mee met Sean Penn als man on death row. De emoties die hij toont in de film voelen ook echt aan, een sterke prestatie van hem vond ik zo. Zeker omdat het geen evidente emoties zijn. Een sterk, ontroerend drama dus. Voor liefhebbers.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: