Mijn oude middelbare school is weer eens in het nieuws gekomen. Woensdagnacht zijn de eerste ouders naar Don Bosco Haacht getrokken om zich te verzekeren van een plaatsje op deze schoolbanken. En de inschrijvingen beginnen pas zaterdagochtend om 11uur. Ongelooflijk hoe zot bepaalde mensen zijn! Als de eerste nu gewoon wat langer gewacht had, dan hadden niet alle ouders meteen van woensdag op donderdag hoeven post te vatten.
Gisterenavond zaten er al 180 mensen aan te schuiven om 150 plaatsen op te vullen. De laatsten hebben sowieso pech, tenzij er voldoende mensen voor hen afhaken. Dubbele pech zelfs, want ze zitten daar ondertussen bijna even lang als de rest, worden even nat, slapen even slecht, maar zijn nog niet eens 100% zeker van een plaatsje. Zot dus!
Mijn tante en nonkel zitten daar nu ook aan te schuiven - afwisselend - voor een plaatsje voor mijn neef. Neefje mag ik niet meer zeggen, daar is hij al te groot voor.
Zijn zus is dan meteen ook verzekerd van een plaatsje, want broers en zussen hebben sowieso voorrang op de rest. Normaal gezien moet je die martelgang dus maar één keer doorstaan. Tenzij er meer dan 6 jaar tussen je beide kinderen zit natuurlijk.
Wat is er zo speciaal aan Don Bosco Haacht? Eigenlijk niet zo heel veel, maar ik kan dan ook niet vergelijken met andere middelbare scholen. Het is vooral zowat de enige deftige school tussen Leuven en Mechelen in. Bovendien hebben de Don Bosco-scholen allemaal wel een goede reputatie. Christelijke waarden hebben daar veel mee te maken. Maar voor de rest zal het wel een school zijn zoals alle anderen zeker?
En wat wil ik zelf kwijt over Don Bosco Haacht? Waren het de beste jaren van mijn leven, in de beste school die je je kan voorstellen? Allesbehalve. Al dacht ik toen van wel natuurlijk. Als ik terugdenk aan Don Bosco, denk ik aan bepaalde vriendschappen maar spijtig genoeg ook aan bepaalde leerkrachten. Geen natrapperij hier, dus ik noem geen namen. Laten we gewoon hopen dat die leraars intussen tot het inzicht gekomen zijn dat lesgeven misschien niet het beste is dat ze kunnen doen. Met hun leven, maar vooral ook met het leven van hun leerlingen.
Kijk maar naar mij nu, ik ben best goed terechtgekomen. Bepaalde leerkrachten dachten daar in het 4de middelbaar anders over. Die heb ik goed liggen!
En nu, op naar het team-etentje met e-commerce!



