Maakt het eigenlijk nog uit?

Maakt het eigenlijk nog iets uit, of ik lesbisch ben of niet? Wat haat ik het woord ‘lesbisch’ trouwens. Zo negatief en vies dat dat woord klinkt. Mij zul je niet vaak kunnen betrappen op het uitspreken van dat woord. Ik zal eerder geneigd zijn te zeggen dat ik een vriendin heb, dan dat ik lesbisch ben. Lesbisch, jakkes.

Maakt het een verschil of ik nu met een man of een vrouw samenleef? Voor mij uiteraard wel, ik heb zo mijn voorkeur. Maar maakt het voor anderen uit? Is het iets dat uitdrukkelijk vermeld moet worden wanneer je mensen leert kennen? Of is het beter dat ze me eerst leren kennen zoals ik echt ben, zonder meteen met vooroordelen over butches en dykes rekening te moeten houden?

Bestaan er überhaupt nog veel vooroordelen? Of is iedereen er intussen van overtuigd dat we niet anders zijn dan anderen? Niet slechter, maar ook niet beter. Hetzelfde, buiten de geslachtelijke voorkeur dan.

Zijn er nog mensen die denken dat holebiseksualiteit een ziekte is? Die genezen kan worden? En zijn lesbo’s meer aanvaard dan homo’s? Het is algemeen geweten dat heteromannen niet vies zijn van kussende vrouwen, maar langs de andere kant wel walgen van homo’s. Vreemd toch.

De meesten die hier mijn blog lezen, weten ondertussen wel dat ik een vriendin heb. Ik zal dat ook nooit verzwijgen als iemand me vraagt naar mijn relationele status. Langs de andere kant ben ik ook niet het type dat van de daken wil schreeuwen dat ze lesbisch is. Weinig gay pride hier. Al is het goed dat er wel zo’n mensen bestaan die blijven aandacht vragen voor de holebi-problematiek. De manier waarop is waarschijnlijk niet altijd even schitterend, denk aan pluimen, alles in het roze of halfnaakte homo’s, maar kom. Verdraagzaamheid boven alles.

17/10: Wereldrecordpoging Twister

Even jullie aandacht gevraagd voor een activiteit van Verkeerd Geparkeerd:

De feestweek voor 20 jaar VG kan natuurlijk niet voorbijgaan zonder een speciale activiteit. En wat voor een activiteit! Op woensdag 17 oktober vanaf 20u00 organiseert VG een massa-Twister. Het spel met de gekleurde bollen wordt gespeeld op de Kouter over een oppervlakte van meer dan 500m². En dat zou goed moeten zijn voor een wereldrecord voor Guiness World Records. Schrijf in je agenda en breng al je vrienden mee!

Wie gaat er mee Twisteren?

Yet another VG-party

Ja! Laat ik er hier een schrale blog van maken die enkel bestaat uit opsommingen van wat ik elke dag doe! Vanmorgen stond ik op en… Jaja! Boeiend! Dus vanmorgen stond ik op om 20 voor 11…

Of nee, ik kan het ook anders aanpakken. Serieuzer. Met gedichtjes ofzo! Of nee, songteksten. Want dan leer je niet alleen Engels, maar kan je ook nog eens zingen terwijl je mijn blog leest. Goed idee!

Of wacht. Misschien moet ik maar gewoon moeilijk doen en mezelf zijn en geen blog bijhouden enkel en alleen om af en toe eens een liedje of gedichtje op te posten. Ahja, ik deed dat al. Vergeten.

Maar dus, fuifje van verkeerd geparkeerd gisteren. Af en toe werd er goeie muziek gedraaid, maar als je dus 2 weken na mekaar naar een fuif in de Twieoo gaat, heb je het allemaal wel gehad. Elke keer wordt er wel dezelfde muziek gedraaid. Nuja, het gezelschap was gelukkig aangenamer dan de muziek. En dankzij het shiftje achter de kassa was de avond volledig gratis voor mij. Dus al bij al een redelijk geslaagde avond, al had de muziek veel beter kunnen zijn! Moest de dj ook eens de goeie nummers volledig spelen, en de slechte snel doormixen, in plaats van omgekeerd.

Maar ach, voor mij voorlopig even geen Twieoo meer.

Ik stoor mij trouwens mateloos aan mensen die op een fuif tegen mij aanlopen of tegen mij aan komen dansen. Of - nog erger - zo dichtbij komen dansen dat ik hun haar in mijn nek of tegen mijn armen voel. Jakkiebah seg! Ik hou mijn haar bij mij, hou het jouwe dan ook bij jou! Dat was dus mijn ergernis van de nacht. En ook nog wel een paar andere dingetjes, zoals bepaalde mensen die elke fuif wel iemand anders weten te versieren. Maar ach, ik moet meer leren relativeren. Dus hou ik mezelf al 2 dagen voor dat het niet zo erg is dat mijn eindwerk nog niet zo ver gevorderd is. Dat helpt pas te relativeren! (en ja, dat geeft ook extra stress, maar dat zijn details)

VG-fuif - the day after

Het was me het fuifje wel. De Twieoo wordt dan soms wel het zweetkot genoemd, maar de balzaal moest daar gisteren zeker niet voor onderdoen. Ik had rond half 12 mijn stempel al, maar toen bleek de fuifzaal nog redelijk leeg. Rond 1 uur liep het zowat vol en werd er af en toe al eens betere muziek gedraaid. Maar op de echt goeie muziek was het langer wachten. Het was waarschijnlijk zowat tussen 4 en 5 toen zelfs Good Shape met Take my love gedraaid werd!

De goeie muziek werd afgewisseld met slechte muziek, maar dat is ideaal om toiletpauze te houden dan. Verder veel bekend volk tegengekomen, en toch ook een paar nieuwe mensen leren kennen. Nadat de fuif afgelopen was, werd er nog afgezakt naar La ville bleu. Maar omdat ik iemand moest vergezellen naar het station en eigenlijk al redelijk moe was, heb ik dat aan me voorbij laten gaan. Het was 6 uur vanochtend toen ik eindelijk in mijn bedje kon kruipen, en ik heb doorgeslapen tot half 3 deze namiddag. Spijtig dat ik daardoor wel de zon gemist heb die van vandaag blijkbaar een mooie dag gemaakt had.

Nuja, vandaag was geen mooie dag voor mij. Eerder een dag die snel voorbij mag gaan, en laat morgen alsjeblieft wat beter nieuws brengen. Dat doet me eraan denken dat ik morgen een afspraak heb met mijn externe promotor voor mijn eindwerk…

VG-fuif in de Vooruit

Straks weer ns een holebifuifje in de Vooruit, in de Balzaal dan nog wel. In de drie jaren dat ik hier in Gent op kot zit, nog geen fuifje meegepikt daar. Dus eigenlijk ben ik wel ns benieuwd. Maar eerst zak ik af naar Troja om me daar even te vertonen op het afscheidsfeestje van twee klasgenoten die binnenkort voor drie maanden naar Portugal vertrekken.

Zo’n avontuur zie ik mezelf nog niet meteen beginnen. Ik zou me teveel zorgen maken, teveel praktische bezwaren vinden, mezelf teveel stress aandoen. En zoals eerder vermeld - denk ik - kan ik niet al te best met stress om. Vroeger lukte me dat wel, maar we worden dan ook al een dagje ouder. Hehe

Door die stress maak ik me zelfs zorgen op een mooie dag als vandaag. Waarschijnlijk doordat ik alleen naar die holebifuif trek, maar wie kan met zekerheid zeggen waar stress vandaan komt? Stress, het populaire modewoord, de oorzaak van alle moderne ziektes. Spierspanningshoofdpijn? Komt door de stress. Nee, je kan er niets aan doen, enkel rusten. *zucht* Last van maag en darmen? Zal ook wel de stress zijn. Kan je ook niet veel tegen doen, maar hier zijn pilletjes die misschien helpen. Voornamelijk als je in het placebo-effect gelooft. Geloof me maar, ze werken écht. *diepere zucht*

Wat hou ik van stress. Als ik dat hard genoeg geloof, ga ik het misschien echt nog eens zo ervaren. Dan moet ik niet meer stressen omdat ik denk dat ik last ga hebben van stress. Vicieuze cirkel zegt u? Of gewoon grote onzin? U hebt waarschijnlijk gelijk. Ja, in beide gevallen. Een mens doet zichzelf toch vanalles aan he.

Maar wie weet, als ik hier mijn vreemde gedachten kwijt kan, kan ik ze hier ook eens achterlaten op een dag. Achter mij laten, die stress, die vervelende gedachten en problemen die ermee samenhangen. Dan wordt mijn blog maar mooi ziek. Maar ach, daar kan ik dan tenminste zelf iets aan doen. Een nieuwe starten ofzo, het wereldwijde weg nog wat meer vervuilen met mijn onzin. Ik las trouwens ergens dat als we allemaal zo verder blijven onzin spuien op het internet, dat het ooit vol zal geraken! Stel u voor: internet staat vol. Geen plaats meer voor nieuwe blogs, nieuwe profielen, nieuwe websites,… Wat een stress brengt deze gedachte met zich mee…

Zo kan ik met een gerust hart vertrekken naar hartje Gent, voor wat hopelijk een fijne avond wordt. En hopelijk heb ik u niet teveel stress bezorgd. (stiekem hoop ik van wel natuurlijk)

”Nee, ik werd nog nooit besprongen op een holebifuif!”

Zaterdag werd ik geïnterviewd in het kader van de wjnh-fuif in de Vooruit. Hieronder kan u het integrale interview lezen.

De tijd waarin holebifuiven stiekem in kelders gehouden werden, is lang voorbij. In elke Vlaamse stad zijn er in het weekend wel enkele roze feestjes te bespeuren. Niet enkel holebi’s komen er op af, ook hetero’s vinden hun weg er naartoe. Dit weekend was de Gentse Vooruit de place to be. Wel Jong Niet Hetero had er haar tenten opgeslagen voor een grote holebifuif. De webredactie greept Joke bij de kraag, een 23-jarige studente Grafische en Digitale Media, en praatte met haar over haar ervaringen op holebifuiven.

Joke, een 23-jarige studente uit Haacht (bij Leuven) die Grafische en Digitale Media studeert aan de Arteveldehogeschool in Gent, is er klaar voor. Samen met haar vriendin en een kennis wil er ze na de blok –en examenperiode nog eens goed invliegen. Place-to-be is de concertzaal van de Vooruit te Gent waar de Vlaamse en Brusselse holebi-jongerenkoepel Wel Jong Niet Hetero (WJNH) haar tenten heeft opgeslagen. Terwijl de zaal stilaan volloopt, nemen we Joke even mee naar het iets rustigere Vooruit-café om te praten over haar ervaringen op holebifuiven.

Hoe ben jij voor het eerst op een holebifuif geraakt?
“Ik had sinds mijn vijftiende een vriend waar ik heel de tijd gelukkig mee samen was, maar op mijn twintigste begon ik te twijfelen. Ik heb hem verteld over mijn twijfels en besloot dan maar –nadat ik mijn vriend hiervan op de hoogte had gebracht- naar een holebifuif te gaan met enkele heterovriendinnen. Ik dacht namelijk dat ik ‘het’ daar te weten zou komen: ben ik nu lesbisch, biseksueel of gewoon hetero? Maar eens binnen op die fuif bleek daar niks speciaals aan te zijn: het was een fuif zoals een andere maar buiten ‘gewone’ types trof ik daar dan ook ‘manwijven’ en ‘jeanetten’ aan. Op die fuif kwam ook mijn toenmalige vriend opduiken, puur uit nieuwsgierigheid denk ik. We hebben ons die avond nog kostelijk geamuseerd.”

Hoe is het dan uiteindelijk afgelopen tussen jou en jouw vriend?
“Ik heb mijn vriend altijd graag gezien maar het vuur was wat gedoofd. Op het einde van onze relatie waren we meer goede vrienden dan de tortelduifjes van toen. Uiteindelijk zijn mijn vriend en ik zonder wroeging uit elkaar gegaan. De periode die daar op volgde ging mijn aandacht meer en meer uit naar meisjes. Sindsdien ga ik dan ook als trotse lesbo door het leven. Ik heb wel nog steeds het gevoel dat hij denkt schuldig te zijn aan mijn geaardheid terwijl dat helemaal niet zo is. Onze relatie is er gekomen doordat dat ‘een standaard’ was voor mij. Intussen heb ik een vriendin waar ik al twee jaar en zeven maanden mee samen ben.”

Kom je soms met heterovrienden of -vriendinnen naar een holebifuif?
“Neen, ik probeer dat gescheiden te houden. Ik heb de indruk dat mijn heterovriendinnen daar niet al te veel mee te maken willen hebben, ze willen er niet bij betrokken worden. Hoewel ik een vriendin heb, hebben ze in mijn ogen een zekere angst dat ik hen zou willen verleiden. Ik zal ook nooit tegen heterovriendinnen zeggen dat ik een bepaald meisje knap of niet knap vind, tegen jongens dan weer wel aangezien zij daar dan kunnen over meepraten. Ik zal het niet verzwijgen maar als men mij niks vraagt dan zal ik daar met meisjes niet over praten.

Tussen WJNH-fuiven en andere holebifuiven heb ik absoluut geen voorkeur. Ik ben eigenlijk geen fervente fuifganger, zo is het intussen alweer een drie maand geleden dat ik nog naar een holebifuif ben gegaan.”

Wat is het leukste dat je al meegemaakt hebt op een holebifuif?
“In fuifzaal Lido te Leuven draait men bij de meeste fuiven rond 2u de zogenaamde kusjesdans (La Bamba). Men gaat dan allemaal samen in een kring staan en er gaat één iemand in het midden rond en kiest iemand uit de kring die hij of zij leuk vindt, geeft die een zoen en men wisselt van plaats. Het is wel grappig om te zien dat de kring van jongens veel groter is dan die van de meisjes. Veel meisjes gaan gewoon aan de kant staan terwijl de jongens daar veel meer in opgaan.”

Jaloezie?
“Een beetje wel, maar nu ik een vriendin heb doe ik daar niet meer aan mee. Als lesbienne die haar eerste stapjes zette in het wereldje vond ik dit wel leuk destijds, het was een manier om te zien hoe je in de markt ligt.”

Is het dan altijd rozengeur en maneschijn op holebifuiven?
“Ik heb daar tot nu toe geen slechte ervaringen mee gehad. Ofwel verdring ik die. Maar ik ben nog nooit besprongen geweest!” schaterlacht

Heb je er al nieuwe mensen leren kennen?
“Op een fuif zal ik eigenlijk niet snel iemand aanspreken. Omgekeerd gebeurt dit wel eens. Ik heb namelijk ook een profiel op het WJNH-forum waar een foto van mezelf te vinden is. Zo herkennen bepaalde mensen mij die mij dan komen aanspreken. Totaal onbekenden komen dan op je af terwijl jij hen helemaal niet kent, ik vind dit wel leuk. Soms blijft het bij een simpele ‘hallo’, andere keren is er ruimte voor een boeiend gesprek. Het gebeurt ook wel eens dat ik vrienden of vriendinnen zie op een holebifuif die ik er totaal niet verwachtte maar uiteindelijk is niet elke bezoeker van een holebifuif homo, lesbisch of biseksueel.

Op de dansvloer zie je her en der enkele mensen die alleen staan, is dit iets voor jou?
“Ik heb in het verleden al gezegd dat ik dit wel durf maar heb het uiteindelijk nog nooit gedaan. Maar echt helemaal alleen gaan zou ik uiteindelijk nooit doen. Misschien zou ik dit wel doen mocht ik geen vriendin hebben maar uiteindelijk zou ik graag zekerheid hebben over de aanwezigheid van mensen die ik op de één of andere manier ken. Uiteindelijk kan je steeds via internet in contact komen met personen die met je willen meegaan, onder andere via het WJNH-forum. Ik wil mezelf het urenlang wachten aan de bar besparen om uiteindelijk bij het aanspreken van een knap meisje te moeten horen dat ze hetero is.”

Over holebifora gesproken, je bent naast bezoeker van het WJNH-forum ook zelf mede-beheerder van het holebi-jongerenforum www.arcusforum.be?
“Ja, dat klopt. Destijds leerde ik mijn vriendin kennen via een msn-groep: heel leuk maar we vonden de mogelijkheid van zo een groep nogal beperkt. Samen met een vriend heb ik met mijn vriendin dan dit forum opgestart. Zo zag in 2004 arcusforum.be het levenslicht.”

Wat is het verschil met het WJNH-forum?
“Het forum is veel rustiger dan dat van WJNH, er is slechts een harde kern van 10 à 20 personen en er worden dus minder berichten gepost. Maar die harde kern kent elkaar wel. Maar ik blijf een trouwe bezoeker van het WJNH-forum, er zit veel meer volk op en je leert er ook sneller nieuwe mensen kennen.”

Bedankt voor jouw tijd en maak er een leuke avond van!

(NM) - © Wel Jong Niet Hetero 2007
Het interview is ook hier te vinden.