Laatste aanwinsten

The Art Book

The 20th century art book

Wall and Piece - Banksy

Der Himmel über Berlin

In the mood for love

Slumdog Millionaire

Dit weekend ben ik uitzonderlijk nog eens in de Kinepolis geraakt, de Sphinx is nu eenmaal dichterbij. Mijn keuze was gevallen op Slumdog Millionaire, omwille van de prijzen die de film al gewonnen heeft en ongetwijfeld nog zal winnen, maar vooral omwille van het verhaal. Een Indische jongeman, Jamal, doet mee aan het spelprogramma “Who wants to be a millionaire?” en heeft de 20 miljoen roepies in zicht. Net voor de laatste vraag wordt hij door de politie opgepakt voor ondervraging, omdat ze het zaakje niet helemaal vertrouwen. Heeft hij inderdaad vals gespeeld, heeft hij toevallig geluk gehad, of is hij een genie? Of is het gewoon zijn lot?

Aan de hand van flashbacks krijgen we te zien hoe Jamal de antwoorden van de vorige vragen allemaal te weten gekomen is. Tussendoor volgen we ook nog het verhaal over de liefde van zijn leven en zien we hoe de relatie met zijn broer veranderd is. Regisseur Danny Boyle (bekend van o.a. Trainspotting en 28 Days Later) koos voor lokale acteurs en geen grote namen, en zijn acteurs deden dat verdomd goed!

Als je de film nog niet gezien hebt: zeker doen. Het is echt een aanrader, zelfs als je niet voor alternatievere films bent. Bovendien is de muziek ook leuk. En zoals het een goede Bollywood-film betaamt, krijg je op het einde een aanstekelijke dansscène voorgeschoteld. De film duurt trouwens ook 2 uur, maar in tegenstelling tot sommige andere films, viel dat hier echt niet op. En ergens deed Slumdog Millionaire me ook aan Cidade de Deus denken, maar dat doet eigenlijk geen van beide films eer aan. Waarom ik het dan zeg? Omdat ik het wil.

Gaan kijken dus, waar wacht je nog op?!

This is England

Gisteren sinds lang nog eens naar de bioscoop geweest. Het werd ‘This is England‘.

De film gaat over de 11-jarige Shaun die gepest wordt omdat zijn vader gestorven is tijdens de Falklandoorlog. Hij wordt opgevangen door een groepje twintigers die zich over hem ontfermen. Ze blijken er extreme gedachten op na te houden, maar dat wordt pas duidelijk als één van hun vrienden terugkeert uit de gevangenis. Shaun is ondertussen al kaalgeschoren en kleedt zich net als een echte skinhead.

Uiteraard is de ex-gevangene zowat de Filip Dewinter van het gezelschap. Hij stelt de ganse bende voor een keuze: hem volgen in zijn extreme gedachtengoed en de Paki’s duidelijk maken dat ze terugmoeten naar hun land, of hem niet volgen maar even goeie vrienden blijven. Een paar stappen op maar Shaun, die een nieuw vaderfiguur ontdekt in zijn leven, volgt de meerderheid. Dit selecte groepje skinheads sluit zich later in de film aan bij het National Front.

Tot zover de korte samenvatting, het einde moet je maar in de betere bioscoop gaan bekijken. Ik had een film verwacht in dezelfde lijn als American History X, en kreeg dat ook. Alles zat juist aan deze film: de muziek, acteerprestaties, het typische Engelse accent,… Af en toe was de film geweldig ruw en grof, soms gevoelig, en uitzonderlijk zelfs grappig. Ideale combinatie, dus ik zou jullie deze film zeker aanraden.

Hopelijk trek ik met dit artikel trouwens niet teveel extreem-rechtse meningen aan.

Little Miss Sunshine

Gisteren gekocht en wegens hoge verwachtingen meteen bekeken: Little Miss Sunshine. Het verhaal – en eigenlijk zowat de hele film – zie je in de trailer van hierboven. Meer dan dit moet je ook niet verwachten in de film. Ik had een grappige tot zelfs hilarische komedie verwacht, maar kon hoogstens af en toe eens glimlachen. Nee, dit is geen aanrader. Gelukkig duurde de film niet lang.

Spijtid dat het einde van de film dan ook nog eens gênant en allesbehalve grappig is. Dit is mijn eerste miskoop van het jaar. Meer woorden maak ik er niet aan vuil. U wel?

Big Fish

Aangezien kerst voor ons synoniem is voor een vrije dag, keken we tussen het kokkerellen door naar Big Fish. Deze film leek van begin tot einde een sprookje – zoals wel vaker met films van Tim Burton: ongelooflijke verhalen met een grond van waarheid.

 

In de film gaat een zoon op zoek naar de waarheid in zijn vaders fantastische verhalen. Iedereen heeft wel een fantast in de familie. Maar zoon is de constante stroom aan fantastische verhalen beu, en wil erachter komen wat er eigenlijk echt is gebeurd en wat niet.

<

Als je de film nog niet gezien hebt, stop je best hier met lezen. –>

Het einde van de film is best ontroerend. Vader ligt in het ziekenhuis, op sterven na dood, en vraagt aan zijn zoon om te vertellen hoe hij (de vader, niet de zoon) zal doodgaan. Vader vraagt dus aan zoon om een fantastische dood voor hem te verzinnen. Als we even later de échte begrafenis zien, blijkt deze niet zoveel te verschillen van de verzonnen versie van de zoon.

De hele film lang vraag je je af wat er echt gebeurd is en wat niet. Op het einde blijkt dat zowat alles echt gebeurd is, alleen dikte de vader zijn verhalen soms wat aan. Voor de kijkers en voor de zoon is dat natuurlijk een hele openbaring en geruststelling. Het is niet allemaal gelogen. Oef.

–> Als je de film nog niet gezien hebt, mag je vanaf hier verderlezen.

De film zelf is uiteraard een aanrader. De acteerprestaties zijn heel geloofwaardig, binnen een soms heel ongeloofwaardige context. Ewan McGregor is vertederend als de jonge Ed Bloom die alles doet voor de liefde van zijn leven. De rest van de mij vrijwel onbekende (op Helena Bonham Carter na) cast, doet het ook heel goed. Dit is een droomfilm, mooi grappig ontroerend en zoveel meer van begin tot einde.

Interessant weetje: Matthew McGrory speelt in deze film niet alleen een giant, maar was ook werkelijk een giant van 2m29 groot. Hij stierf in 2005 toen hij amper 32 was.

Edward Scissorhands

Omdat er dezer dagen toch niets op tv is, staken we nog eens een dvd’tje in onze dvd-speler. Die eigenlijk ook een recorder is, maar dat doet nu niet ter zake. Het werd Edward Scissorhands, zowaar een film die past binnen deze kerstige sferen.

Het verhaal gaat over een jongeman, gespeeld door Johnny Depp, die gecreëerd werd door een uitvinder. Spijtig genoeg had Edward zijn handen nog niet toen zijn uitvinder overleed, dus zit hij met schaarhanden opgescheept. Dankzij zijn knipkunsten wint hij wel de sympathie van de plaatselijke bevolking, tot hij verliefd wordt op de dochter des huizes waar hij onderdak vond.

We hebben gelachen, we waren ontroerd. Deze film is ideaal op een kerstavond, tenzij je liever naar de zoveelste Home Alone kijkt. De film geeft meteen ook een originele draai aan het ontstaan van sneeuw. De perfecte gezinsfilm, als de kindjes niet teveel schrik hebben van scharen tenminste.

Any way the wind blows

Dit weekend heb ik nog eens tijd gehad om een die-wil-ik-al-lang-zien film te bekijken. En het werd dus ‘Any way the wind blows’. Die lag zeker al een jaar stof te verzamelen tussen de andere De Morgen-dvd’s.

Ik keek en zag dat het goed was. Echt waar. Leuke muziek, enkele verhalen door elkaar, grappige dialogen, de Windman die als rode draad doorheen de film loopt (of waait als je het zo wil stellen): het had allemaal wel wat. Ik had van anderen gehoord dat de film niet aan hun verwachtingen voldeed. Dus heb ik mijn verwachtingen laag proberen houden en heb ik gewoon genoten van de film.

De film is ook werkelijk wat beloofd wordt: op een zonnige dag volgen we ergens in Antwerpen bepaalde mensen. Je ziet geen verhaal van A tot Z, je bent gewoon toeschouwer van een deeltje uit de personages hun leven. Je weet niet hoe het afloopt, maar dat hoeft hier ook niet. Je kiest zelf hoe het eindigt. Meestal hou ik zo niet van open eindes, maar hier was ik voorbereid. Een gewaarschuwd vrouw… (zelf in te vullen)

Ik zou deze film niet aanraden aan mensen die een compleet verhaal met duidelijk begin en einde willen zien. Voor alle anderen: zeker kijken!

Steve + Sky

In het weekend werd Steve + Sky gespeeld, een film waar ik al langer naar uitkeek. Maar zoals altijd, te lui om te gaan huren of kijken toen die nog in de bioscoop liep.

Steve + Sky is een eerlijke en ontwapende Vlaamse film over een dealer en een hoertje die elkaar ontmoeten bij een gemeenschappelijke vriend. Sterke montage, mooi verhaal dat heel gewoon gebracht wordt, natuurlijk geacteerd, en een goeie soundtrack. Meer heb ik niet nodig om een film goed te vinden, dus deze Steve + Sky is goedgekeurd!

Dit nummer wordt in de film gezongen door de actrice die Sky speelt, Delphine Bafort. Mooi nummer, knappe madam. En fotomodel blijkbaar ook. Moeten er nog meer redenen zijn om naar deze film te kijken?

(met excuses voor Get Ready!-trauma’s, ik vind geen andere versie van dit schitterend nummer op YouTube)

Twelve Monkeys

Zaterdag bij het shoppen kocht ik de dvd van Twelve Monkeys. Ik had hem al eerder gezien, maar wilde hem graag in mijn dvd-collectie. ’s Avonds heb ik de film dan ook bekeken met mijn vriendin, aangezien er op een zaterdagavond niets te zien valt op tv. Zelfs niet op digitale tv nee.

De film speelt zich af in 2035. Bijna de gehele mensheid werd uitgeroeid door een extreem dodelijk virus. De resterende mensen leven ondergronds. David Cole (gespeeld door Bruce Willis) wordt teruggestuurd naar het jaar 1996 om te onderzoeken wie voor de verspreiding van het virus zorgde. Eerst passeert hij wel langs Jeffrey Goines (gespeeld door Brad Pitt) in het jaar 1990, om dan via een korte uitstap naar WereldOorlog I toch in 1996 uit te komen.

Timetravelling is een veelgebruikt gegeven in sci-fi thrillers, maar wordt niet altijd even logisch benut. Zoals mijn vriendin ook – slim – opmerkte: het einde is dan wel redelijk dramatisch, maar dankzij het timetravelling-gegeven weet je dat het evengoed anders kan eindigen. Stuur er gewoon nog een paar mensen naartoe, en probleem opgelost!

Ik hou in ieder geval wel van dit soort films: thrillers met een paar geflipte personages die voor de humor zorgen. Science-fiction ligt me meestal wat minder. In 12 Monkeys wordt goed geacteerd, Brad Pitt is overtuigend en sterk als geflipte psychiatrisch patiënt, Bruce Willis is wat sloom maar door het tijdsreizen is dat logisch. Het verhaal zit niet te moeilijk ineen, maar bevat toch genoeg elementen om het spannend te houden tot op het einde. Ideaal voor een saaie zaterdagavond dus.

The Hills Have Eyes

Onlangs nog eens een remake gezien, The Hills Have Eyes met als tagline ’The lucky ones die first’.

Korte samenvatting: gezinnetje rijdt door de woestijn met de camper. Ze passeren een creepy tankstation. Kerel van het tankstation stuurt hen de verkeerde kant uit. Camper wordt door pinnetjes op de weg gedwongen tot een vroegtijdige stop in the middle of nowhere. Goede lezers merken dat de pinnetjes op de weg daar niet toevallig lagen. De bergen met ogen zitten daar natuurlijk achter.

Vanaf dan begint de horror, het wanhopige gillen, het in het rond spatten van bloed, kortom: de pret. Het gezin was thuis vertrokken met 8 (mama, papa, zoon, dochter1, dochter 2, schoonzoon, kindje van dochter 2 en schoonzoon, en 2 honden). Uiteraard blijven ze niet lang met 8, anders was er geen pret aan. Je kan er een spelletje van maken om te voorspellen wie het haalt en wie niet, of wie er het eerst aangaat. Dat maakt dergelijke voorspelbare horrorfilms net iets aangenamer om naar te kijken.

Mijn beoordeling dan. Ik vond dit best een spannende horrorfilm, uiteraard met de nodige clichés. De acteurs doen ook hun best, al doen ze uiteraard nét die dingen waar je als kijker schreeuwt “Niet doen!”. Het einde is – zoals meestal in dergelijke films – open zodat er nog voldoende opvolgers kunnen komen. Aan te raden voor liefhebbers van het horrorgenre, af te raden voor mensen die geloofwaardigheid appreciëren in een film.