Gisteren sinds lang nog eens naar de bioscoop geweest. Het werd ‘This is England‘.
De film gaat over de 11-jarige Shaun die gepest wordt omdat zijn vader gestorven is tijdens de Falklandoorlog. Hij wordt opgevangen door een groepje twintigers die zich over hem ontfermen. Ze blijken er extreme gedachten op na te houden, maar dat wordt pas duidelijk als één van hun vrienden terugkeert uit de gevangenis. Shaun is ondertussen al kaalgeschoren en kleedt zich net als een echte skinhead.
Uiteraard is de ex-gevangene zowat de Filip Dewinter van het gezelschap. Hij stelt de ganse bende voor een keuze: hem volgen in zijn extreme gedachtengoed en de Paki’s duidelijk maken dat ze terugmoeten naar hun land, of hem niet volgen maar even goeie vrienden blijven. Een paar stappen op maar Shaun, die een nieuw vaderfiguur ontdekt in zijn leven, volgt de meerderheid. Dit selecte groepje skinheads sluit zich later in de film aan bij het National Front.
Tot zover de korte samenvatting, het einde moet je maar in de betere bioscoop gaan bekijken. Ik had een film verwacht in dezelfde lijn als American History X, en kreeg dat ook. Alles zat juist aan deze film: de muziek, acteerprestaties, het typische Engelse accent,… Af en toe was de film geweldig ruw en grof, soms gevoelig, en uitzonderlijk zelfs grappig. Ideale combinatie, dus ik zou jullie deze film zeker aanraden.
Hopelijk trek ik met dit artikel trouwens niet teveel extreem-rechtse meningen aan.
Het gezin was thuis vertrokken met 8 (mama, papa, zoon, dochter1, dochter 2, schoonzoon, kindje van dochter 2 en schoonzoon, en 2 honden). Uiteraard blijven ze niet lang met 8, anders was er geen pret aan. Je kan er een spelletje van maken om te voorspellen wie het haalt en wie niet, of wie er het eerst aangaat. Dat maakt dergelijke voorspelbare horrorfilms net iets aangenamer om naar te kijken.
